جنگ لفظی بین جمهوری اسلامی و امارات متحده عربی با سفر رییس دولت کودتا -محمود احمدی نژاد- به جزیره ابوموسی شدت گرفته است. تمام اسناد تاریخی و نقشه های دریایی از دوران باستان بر مالکیت همیشگی ایران بر این سه جزیره گواهی دارند و حتی پیش از آمدن نیروهای استعماری به منطقه، تمام خطه خلیج فارس و کشورهای اطراف آن زیر نگین حکمرانی ایرانیان بوده است. با این حال، ادعاهای واهی امارات بر مالکیت جزایر تنب و ابوموسی، از طرف کشورهای عربی حوزه خلیج فارس و قدرتهای بزرگی چون امریکا و انگلیس هم حمایت می شود که می تواند تهدیدی بر تمامیت ارضی کشور باشد. ولی واکنش ایرانیان چه بوده است؟
گروهی برنامه تظاهرات و اعتراض جلوی سفارت امارات در تهران را می گذارند و حتی نیروهای بسیج و حزب الله را هم دعوت به آمدن می کنند. یک شایعه هم در صفحات فیسبوکی می چرخد که وزارت اطلاعات برای این گردهمایی بخصوص، استثنا قائل شده است و باید مشکلات و سوءتفاهمات با رژیم را فراموش کرد! جدا از اینکه چگونه رژیم با برجسته کردن موضوع جزایر و برانگیختن احساسات ملی گرایانه و وطن دوستی مردم سعی در انحراف افکار عمومی و موجه جلوه دادن خود دارد، ساده دلی و البته تفریط عمل این هممیهنان هم جای توجه دارد.
صفحات اینترنتی پر می شوند از نام و نقشه خلیج فارس و ایرانیان عکسهای فیسبوکی خود را مزین به آن می کنند و آتش احساسات ملی گرایانه بالا می گیرد. "پتیشن" ها است که دست به دست شده و امضا می شوند (با تخصص خاص ما ایرانیان) و به صفحه فیسبوکی پادشاه عربستان حمله می کنند و با اسپم گزاری، آن را از کار می اندازند. این هم البته مثل سایر جرقه های ملی گرایانه است و پس از مدتی فروکش می کند و ما می مانیم و جمهوری اسلامی. و مگر یادمان می رود که برای خشک شدن دریاچه ارومیه چه شوری گرفتیم و یک ماهی پس از آن انگار نه انگار که اتفاقی افتاده است!
گروهی دیگر ولی هنوز در خاطره امپراتوری بزرگ هخامنشیان و جهان گشایی های نادر شاه مانده اند و ضعف و فتور ایران زمین را نمی بینند که شیر بی یال و کوپالی شده است و یک اجماع جهانی برای برخورد با میهنمان شکل گرفته است. واکنش اینان به تمسخر گرفتن امارات و سینه ستبر کردن و با اطمینان از بی خطر بودن یارگیری امارات گفتن است. به قولشان، امارات یک وجب است و اگر تمام ایرانیان نفری یک سطل آب هم به آن سو بپاشند به زیر دریا می رود! معادلات سیاست جهانی و شرایط امروز ایران و همسایگانش هم برای ایشان قابل اعتنا نیست و اصولا کشورهای عربی جرات حمله به ایران را ندارند!
قابل توجه این گروه باید دانستن از این باشد که امارات متحده با کشورهای عربی خلیج فارس و دولت فرانسه پیمان امنیتی دارد. همین دیروز هم خبر استقرار پیشرفته ترین جنگنده های امریکایی در همان کشور یک وجبی را شنیدیم. از سوی دیگر، دل آسوده بودن از اینکه مدارک تصدیق کننده حقانیت ایران کامل و کافی است و در شرایط امروز دست بالا را در مقابل امارات خواهیم داشت هم خوش خیالی است. خواندیم که انگلستان سندیت یکی از نقشه های قدیمی بریتانیا که جزایر سه گانه را جزو خاک ایران نمایش می داد را رد کرده است و این هم زنگ خطر دیگری است.
ولی راهکار چیست و از دست ما ایرانیان چه ساخته است؟ فرصت زیادی برای تغیر رژیم جمهوری اسلامی نمانده است و باید هرچه سریع تر، ایرانیان بر سر کلی ترین اصول مشترک که همان رفتن رژیم و رسیدن به انتخابات آزاد است به گرد هم جمع شوند و راهکاری جویند که تظاهرات جلوی سفارت عربستان و از کار انداختن صفحه فیسبوکی شاه عربستان را چاره کار نیست.
نوشته های پیشین من در این مورد:
