هرچند نبینی تو ولی ملت ایران ..شیریست که بر پرچم خورشید نشان است

۱۳۹۰ آذر ۲۰, یکشنبه

برای آذربایجان و سالگرد آزادی اش، آذربایجان ایران +عکس تمبرهایی‌ یکتا و قدیمی‌ به مناسبت آن‌ روز


ایران ویچ را برخی‌ ایران شناسان آذربایجان کنونی‌ می‌‌دانند یعنی‌ "سرزمین ایران".  خاک حاصل خیز این ناحیه و زیبایی‌های طبیعی ، سبب شده است که در تاریخ "بهشت ایران" بنامنداش و اوستا لب به تحسینش بگشاید. از بیش از دو هزار سال پیش مورد طمع همسایگان ایران بود. گاه به تصرف فاتحان ارمنی در می‌‌آمد و یا مورد تهاجم و تاخت و تاز سلجوقیان و مغولان بود و با اینحال از پیکر ایران جدا نشد و نخواهد شد. گرچه با بی‌ کفایتی‌ شاهان قاجار بود که پاره‌ای از آذربایجان ایران را از دست دادیم و امروز اگر انصافی باشد، این کشور آذربایجان است که باید به ایران بازگردد و نه بلعکس!

نام تبریز و آذربایجان را در تاریخ مشروطیت و انقلاب‌های مردمی یک قرن اخیر بسیار می‌‌بینیم. از همان آغاز قرن بیستم و به همراه انقلاب ۱۹۰۵ روسیه که موج انقلاب سرتاسر آسیا را فرا گرفت، ترکان ایرانی‌ پیشاپیش جنبش‌های دموکراتیک داخلی‌ بودند. تظاهرات و مبارزات مردم تبریز و آستارا به همراه تهران و پیش تر از  شیراز و اصفهان و شهر‌های دیگر، شاه مستبد قاجار را زیر فشار گذشت تا به انجام فرمان مشروطیت در سال ۱۹۰۶ انجامید. تبریز پس از ویران شدن مجلس ملی‌ -بدست محمدعلی‌ شاه- تبدیل به کانون پیکارهای آزادی خواهانه می‌‌شود و به رهبری ستار خان و باقر خان نیروهای شاه مستبد را مغلوب می‌‌کنند و حملات ضدّ شاه در شهر‌ها و استان‌های دیگر نیز آغاز می‌ شود.

مقاومتی که - برای تجدید مشروطیت و تشکیل مجلس- به محاصره تهران و در نهایت خلع محمد علی‌ شاه به سال ۱۹۰۹ منجرشد. صد سال پیش که دلاوران تبریزی به پا خواستند و نیروهایی ارتجاع را پس زدند، مردمان گیلان و رشت و بوشهر بندرعباس و لنگه و اصفهان و بختیاری و خراسان و شیراز و اصفهان به یاری‌ شان آمدند و آنان بودند که پیشتاز شدند.  

روزگاری که بر تمام اقوام ایرانی‌ سخت می‌‌رود و تفاوتی‌ بینشان نیست؛ گرچه بر برخی‌‌شان دو چندان ستم می رود.  همه می‌‌دانیم که ترکان ایرانی‌ را اجازه درس خواندن به زبان مادری‌شان نمی‌‌دهند و یا بلوچ ایرانی‌ در چه مضیقه‌ای است و با کرد و عرب و دیگر اقوام ایرانی‌ چگونه برخورد می‌‌شود.

با این حال، تمام ایرانیان، سرزمینشان را از خود می‌‌دانستند و می‌‌دانند که هست و نه کسی‌ می‌‌تواند پاره‌ای از آن را جدا کند و نه می‌‌تواند. آن انگشت شمارانی هم که وعده و وعید گرفتند و وسوسه دارند، راهی‌ به پیش نمی‌‌برند که هم زبانان خودشان آنها را تقبیح کردند و می‌‌ کنند. مسلم که در فردای ایران، نه یک قومِ خاص که تمامی‌ ایرانیان زندگی‌ آزاد و شایسته‌ای خواهند یافت.

و امروز سالگرد آزادی آذربایجان در سال ۱۳۲۵ شمسی‌ است که این بار هم، این پاره تن ایران به مام میهن بازگشت و هم تمام ایران چون یک تن واحد است.



*عکسها از تمبرهایی یکتا است که دوست عزیزم "حاجی واشنگتن" از مجموعه کلکسیون داری ایرانی‌ در آمریکا گرفته است.

لینک نوشته در وبسایت دنباله...بالاترین

۲ نظر:

  1. زنده باد آذرآبادگان

    ح.و

    پاسخحذف
  2. این نظر توسط یک سرپرست وبلاگ حذف شد.

    پاسخحذف

تمام نظرات را می‌‌خوانم و اگر سخن تازه‌ای باشد، پاسخ می‌‌دهم. تنها خط قرمز "خورشید نشان"، ناسزا گویی و آوردن واژگان توهین آمیز است که با پوزش بسیار، حذف می‌‌شوند; و بجز آن، پذیرای هر اندیشهٔ مخالفی هستم. از خوانندگان گرامی‌ خواهش می‌‌کنم که از باز کردن "لینک" هایی که در بخش گفتمان‌ و بوسیلهٔ کاربران ناشناس گذشته شده است خود داری کنند که برخی‌ از آنها مشکوک به آلودگی "تروجان" و "بد افزار" هستند!